Benim De Söyleyeceklerim Var

Bir omur ailemle yasamak... Dusuncesi bile korkunc geliyordu. Her gun bu evde bir izdirap gibiyken, bir omur gecirmek, yavas yavas onlara benzemek. Ben aksam "televizyon karsisinda koltukta uyuyacak adam degilim" diyordum kendi kendime. Kimse inanmazsa inanmasin ben sehir disindaki bir universiteyi kazanacak, bu evden de bu mahalleden de bu sehirden de kurtulacaktim. Her gece yatarken hayaller kuruyordum. Ilk yil yurtta kalirdim, sonra bi eve cikardim. Arkadaslarim gelirdi eve. Cikip sabaha kadar sokaklarda gezerdik... Daha once soyledigim gibi o yillarda aklim az calistigi icin sadece bu iki seyi hayal edebildim eve cikinca; "arkadaslarim gelir, gece sokakta gezeriz." Ama bu kadarini hayal edebilmek bile guzeldi be. Bu dusunceler icerisinde benden beklenmeyecek ustun bir calisma disipliniyle kendimi derslere verdim. Surekli test cozuyor, bu buyuk maratonda diger ogrencilerle aramdaki farki kapatmaya calisiyordum. Annem babam gibi kanepede televizyon karsisinda uyumamak icin, onlara benzememek icin calisiyordum. Artik nasil gaza geldiysem oyle hazirlanmisim ki sinava butun sehir disi tercihlerimi gecip cok az sayida yazdigim Istanbul ici tercihlerimden birini kazandim. Hem de eve cok yakin bir universiteyi... Universiteyi kazandigim gun yikilmistim.