Ben

Nerede bir, tutmak istedigi evin onunde emlakciyi beklerken kaldirima oturan bir insan var, kim ne derse desin, orada, cok ama cok guzel bir insan var. Onun saclari hafiften ibibik, bacaklari boyuna oranla inceden kisa. Hayatta da cok az seyden korkarim, bar ortamina dans ederek ve o anda calan ingilizce sarkiya yuzelli kiloluk agziyla gurultulu bir sekilde eslik ederek giren teyzeden korktugum kadar. Izmir'de gordum, degil bardan, Alsancak'tan kactim. Atladim denize, Karsiyaka'dan ciktim. Bir isligima bakar diye bir sey var ama gercekten. Ben cocukken, Galataspor'da futbol oynarken Orhan diye bir golcumuz vardi. Uskudar'da bir cocuk yurdunda kaliyordu.Yurdun krali gibi bir seydi. Bir islik caliyordu, bin tane cocuk kosa kosa Orhan'in yanina geliyordu. Isligi duysunlar yeter ki. Resmen ordusu vardi. Bu orduya istedigi her seyi yaptirabiliyordu. Ustelik de Orhan yasca buyuk de degildi herkesten. Ama oyle bir karizma varmis demek ki, bir isligina baktiriyordu. Ustelik de hayatimda gordugum en iyi golcuydu. Gol atmak icin dogmustu. Hayatim boyunca Orhan kadar siradisi bir karakter daha gormedim.Ve tabii sonra imkansizliklar, harcanan yetenek, yok olan, sirra kadem basan bir Orhan.