Hikâyem Paramparça

"Annemin oldugunu anlatma, onun etkisi altinda oldugum icin kendisini sevdigimi dusunmesin." "Tamam Galip." "Karanlikta uyuyamadigim icin gece lambasini acik biraktigimi anlatma, beni ottan boktan korkan biri zannetmesin." "Tamam Galip." "Ilk defa âsik oldugumu anlatma, beni bu konularda tecrubesiz biri zannetmesin." "Tamam Galip." "Gecen sene el frenini cekmeyi unutup Kartal'i boklu dereye yuvarladigimizi anlatma. Malinin kiymetini bilmeyen biri oldugumu dusunmesin." "Tamam Galip." "Babamin orospu cocugu oldugunu anlatma. Onu bizzat ben anlatmak istiyorum." "Tamam Galip." Gecenin ilk musterisi olan, sabahci kahvelerinde, corbacilarda ayilan genc adamlar. Bazen en anlamsiz yuzu yasamanin ve bazen yel degirmenini arayan icli bir hatira. Henuz olmemisler ve olumle tanismamislara yazilmis hikâyeler... Namluya surulmus kufur... Buyumemis bir cocuk... Pati yapan arabalar, yutkuna yutkuna dinlenen sarkilar ve hayattan meseleler. Kutlanan yenilgiler, "hayat kerpicten bir gokdelen sevgili kardesim, yanlis bir parantezde yasiyoruz. Birak konusalim, iki cift laf edelim, yuz yuze bakiyoruz..." Emrah Serbes, hayati kendine katik eden, sokaktan caglayan bir sesle yeraltinin dumanini anlatiyor bize. Bitmez bir ergen ofkesiyle kuyuya dusmus cocuklara sesleniyor. Emrah Serbes'ten parca parca anlar, parca parca anilar, paramparca hikayler...